Vanuit het niks kwamen er nullen en enen De wereld zwart wit, geen geschop tegen schenen Een Tabula rasa langzaam gevuld Vallen en opstaan, bruut rekenen werd geduld Wat is van mij, wat van de ander? Is dit nog kansberekening of digitaal gemeander? Eindeloze mogelijkheden misschien Maar in onervarenheid nog geen addertjes zien In 1996 een klein streepje licht Een rematch voelt verplicht Hoe reken je een grootmeester bang? door een scheurtje in het behang Mijn lopers werden van zand, mijn torens bleken zandkastelen Ik wou dat ik twee paarden was En mij niet zo onnoemelijk zat te vervelen Geen losse onderdelen in plexiglas display Maar een welverdiend pensioen aan zee In Wijk aan zee wil ik gaan wonen, Geen vallei met siliconen, zout en zand wordt het voor mij los van het wereldwijde web, netwerkvrij
MttS
Toelichting
Deep Blue was de schaakcomputer van IBM die in 1996 één partij won van wereldkampioen Garri Kasparov, en in de rematch van 1997 de volledige match. Niet lang na die roemruchte wedstrijden werd Deep Blue ontmanteld; de onderdelen staan verspreid over verschillende locaties tentoongesteld.
Maar wat als die demontage in scène was gezet? Wat als Deep Blue undercover ging — geen museumstuk achter plexiglas, maar een welverdiend pensioen aan zee, netwerkvrij in een klein kustplaatsje. Dit gedicht volgt die gedachte tot in Wijk aan Zee.