Over de cinquain — vorm, herkomst, en hoe het werkt
De American cinquain is een vijfregelsvorm van Adelaide Crapsey (1878–1914), een Amerikaanse dichteres die stierf aan tuberculose voordat ze haar enige bundel kon publiceren. Verse verscheen postuum in 1915 en bevatte dertien cinquains. Ze ontwierp de vorm als een Engelstalig antwoord op de compactheid van de Japanse haiku en tanka — niet via de inhoud (geen kigo, geen seizoenswoord), maar via de maatstaf: lettergrepen tellen.
Het lettergreepschema
De vorm groeit per regel — inademen, strekken — en valt op het eind terug naar twee lettergrepen. Dat terugvallen geeft de cinquain haar kenmerkende stilte aan het slot. Geen rijm verplicht. Geen vaste woordsoorten per regel. Alleen het getal.
Voeten-variant (optioneel)
Crapsey gebruikte ook wel jambische voeten als alternatieve telling: 1–2–3–4–1 voeten, waarbij elke voet twee lettergrepen telt. De tool biedt beide modi; lettergrepen is de standaard.
Niet hetzelfde als haiku
De cinquain heeft géén kigo en géén verplichte caesuur. Wie haiku kent, weet dat het om een ander soort stilte gaat — de haiku snijdt, de cinquain blaast uit.